۵ روش ویژه کاهش زمان صحبت معلم در کلاس (TTT) | راهنمای کامل و عملی

زمان صحبت کردن معلم (TTT)، کل مدت زمانی است که معلم در کلاس صحبت می کند. در مقابل TTT می توانیم از STT یا زمان صحبت کردن دانش آموزان استفاده کنیم.
همیشه هدف ما کاهش زمان صحبت کردن معلم در کلاس است. چرا که می خواهیم دانش آموزانمان زمان بیشتری برای صحبت کردن داشته باشند. ما که بلدیم انگلیسی حرف بزنیم این زبان آموزانمان هستند که باید زمان بیشتری را به حرف زدن بگذرانند، تا بتوانند بهتر یاد بگیرند و مشکلاتشان را در همان کلاس رفع کنند.
سرفصلهای مقاله
ToggleTTT چیست و چرا کاهش آن برای هر مدرسی یک ضرورت است؟
تا به حال برایتان پیش آمده که در پایان یک کلاس حس کنید بیشتر از همه یعنی تمامی دانش آموزان صحبت کرده اید؟ یا متوجه شوید که سکوت سنگینی در کلاس حاکم است و تمام بار پیشبرد بحث روی دوش شماست؟ این تجربه مشترک و احساس خیلی از معلمها و مدرس هاست و در دنیای آموزش زبان، یک اصطلاح تخصصی برای آن وجود دارد: TTT.
فهیمدن TTT و نقطه مقابلش یعنی STT، اولین قدم برای تبدیل شدن از یک معلم خوب به یک معلم فوق العاده است. بیایید این مفاهیم کلیدی را یک بار برای همیشه روشن کنیم.
TTT مخفف چیست؟ (Teacher Talking Time)
TTT مخفف عبارت Teacher Talking Time به معنی «زمان صحبت معلم» است. این اصطلاح به کل زمانی اشاره دارد که معلم در کلاس در حال صحبت کردن است؛ از توضیح دستور زبان و دادن دستورالعمل ها گرفته تا تعریف کردن داستان و پاسخ به سوالات.
گرچه صحبت کردن معلم بخشی جدایی ناپذیر از تدریس است، اما اگر این زمان از حد استاندارد فراتر رود، می تواند به یک مانع جدی برای یادگیری تبدیل شود.
STT مخفف چیست؟ (Student Talking Time)
در نقطه مقابل TTT، مفهوم طلایی STT یا Student Talking Time قرار دارد که به معنی «زمان صحبت دانش آموز» است. این زمان شامل تمام لحظاتی است که دانش آموزان در حال استفاده فعال از زبان هستند؛ چه در حال پرسیدن سوال باشند، چه در فعالیت های دو نفره و گروهی شرکت کنند یا نظرات خود را بیان کنند.
هدف اصلی یک کلاس مدرن و دانش آموز-محور (Student-Centered)، به حداکثر رساندن STT و به حداقل رساندن TTT است. اما چرا این تعادل تا این حد حیاتی است؟
چرا TTT بالا یک زنگ خطر برای کلاس شماست؟
وقتی معلم بیش از حد صحبت می کند، کلاس درس از یک محیط تعاملی به یک سخنرانی یک طرفه تبدیل می شود. این امر پیامدهای منفی مشخصی دارد:
کاهش فرصت تمرین: دانش آموزان زبان را با استفاده کردن از آن یاد می گیرند، نه فقط با شنیدن درباره آن. TTT بالا، این فرصت طلایی برای تمرین را از آن ها می دزدد.
ایجاد کلاس منفعل: وقتی دانش آموزان فقط شنونده باشند، ذهنشان فعالانه درگیر فرآیند یادگیری نمی شود و به سرعت خسته و بی انگیزه می شوند.
کاهش اعتماد به نفس دانش آموز: دانش آموزانی که فرصت صحبت کردن و اشتباه کردن در یک محیط امن را ندارند، هرگز اعتماد به نفس لازم برای استفاده از زبان در دنیای واقعی را پیدا نمی کنند.
عدم امکان سنجش درک مطلب: تا زمانی که دانش آموزان صحبت نکنند، شما به عنوان معلم هرگز به طور دقیق متوجه نخواهید شد که آیا مفاهیم را واقعاً درک کرده اند یا خیر.
جادوی STT بالا: مزایای یک کلاس دانش آموز محور
حالا تصور کنید کلاس شما سرشار از STT باشد. در چنین کلاسی:
یادگیری فعال و عمیق اتفاق می افتد: دانش آموزان با به کارگیری زبان، مفاهیم را به صورت عمیق تری درونی می کنند.
انگیزه و مشارکت به اوج می رسد: وقتی دانش آموزان احساس کنند که نقش اصلی را در کلاس دارند، انگیزه و علاقه آن ها چند برابر می شود.
مهارت های ارتباطی واقعی تقویت می شود: کلاس به یک محیط شبیه سازی شده از دنیای واقعی تبدیل می شود که در آن مهارت های اسپیکینگ و لیسنینگ به طور همزمان تقویت می شوند.
معلم به یک راهنما تبدیل می شود: نقش شما از “سخنران” به “تسهیل گر و راهنما” تغییر می کند و می توانید انرژی خود را روی کمک به نیازهای فردی دانش آموزان متمرکز کنید.
از چه روش هایی می توان برای کاهش زمان صحبت کردن معلم در کلاس استفاده کرد؟
در این قسمت می خواهم پنج استراتژی ویژه برای کاهش TTT را به شما پیشنهاد کنم.
Elicit:
این روش یکی از آن هایی است که خیلی به کار ما می آید.
از این روش برای درس دادن استفاده کنید، با این کار به جای اینکه معلم پاسخ درست را به زبان آموزان بدهد، از خودشان می خواهد تا جایی که می توانند از اطلاعات خودشان استفاده کنند.
مثلا یک تصویر را به آن ها نشان دهید و بجای اینکه خودتان کلمه مورد نظر را بگویید. صبر کنید و ببینید کدام یک می تواند کلمه ی درست را بگوید.
یا می توانید یک سوال مطرح کنید و از خودشان بخواهید برایتان توضیح دهند.
پانتومیم و حرکات دست و صورت هم می تواند یک استراتژی دیگر برای دریافت اطلاعات از دانش آموزان باشد.
با همه ی این کارها، شما این فرصت را به آن ها می دهید تا هر چه می دانند به زبان بیاورند حتی اگر اشتباه باشد و گام به گام به سمت بهبود مهارت صحبت کردن پیش بروند.
مثال عملی:
روش پرحرفی (High TTT): “خب بچهها، امروز کلمه refrigerator رو یاد میگیریم. Refrigerator یعنی یخچال. ما غذا رو در یخچال میذاریم تا سرد بمونه.”
روش Elicit کردن (Low TTT): (معلم عکسی از یک آشپزخانه نشان میدهد) “What room is this? (Student: Kitchen). Good. And what is this big, white box? (Student tries: box? food box?). What do we put inside it? (Student: Milk, food). Why? (Student: To keep it… cold?). Excellent! So this is a refrigerator. Repeat, refrigerator.”
دیدید؟ در سناریوی دوم، دانشآموزان خودشان به مفهوم رسیدند و شما فقط راهنمایی کردید.
Pair/Group work
استفاده از کار گروهی مدت هاست که در آموزش زبان های خارجی تایید شده. کار گروهی یا دو نفره فواید زیادی برای زبان آموزان ما به ارمغان می آورد. پس اگر کمتر از کار گروهی در کلاستان استفاده می کردید روشتان را عوض کنید.
حال بیایید کمی از فواید کار گروهی حرف بزنیم:
- دادن زمان حرف زدن بیشتر به زبان آموزان
- افزایش اعتماد به نفس زبان آموزان به دلیل کار کردن با هم و اشتراک نظرات
- تمرکز بیشتر بر روی زبان آموزان بجای معلم
- یادگرفتن روش رهبری گروه و یا رهبری شدن توسط شخص دیگر (آماده شدن برای کار گروهی در اجتماع های بزرگتر)
- همکاری کردن با افراد مختلف در کلاس و داشتن فرصت یادگیری از همدیگر
- زیر نظر داشتن زبان آموزان توسط معلم و گوش دادن به همه ی آن ها و فرصت بهتر برای اصلاح اشتباهاتشان
همانطور که متوجه شدید تمرکز کار گروهی بیشتر روی زبان آموزان است و به آنها زمان بیشتری برای حرف زدن می دهد.
همیشه نیاز نیست روابط متقابل و کنش و واکنش بین معلم و زبان آموز باشد.
بعضی جاها این فرصت را به خودشان بدهید تا با هم در تعامل باشند و بهتر از همه اینکه زمان صحبت کردن معلم (TTT) را کم کنید.
Instructions:
دستورالعمل دادن یک بخش جدانشدنی از تدریس است. بیشتر زمان کلاس ما به این می گذرد که به آن ها بگوییم چکار کنند و چکار نکنند.
- یک تمرین به آن ها می دهیم باید بگوییم چگونه آن را انجام دهند.
- یک بازی در نظر گرفته ایم، باید توضیح دهیم چگونه با هم بازی کنند.
- تکلیف خانه را باید توضیح دهیم که چه بنویسند و چه ننویسند.
- می خواهیم در گروهشان فعالیتی را انجام دهند، باز هم باید توضیح دهیم.
- بهترین کار این است که دستورالعمل دادن را تا جایی که می توان ساده کرد.
یک پیشنهاد دیگر استفاده از ICQ (Instruction Checking Question) است. این اصطلاح یعنی اینکه وقتی در نهایت سادگی و با کمترین کلمات ممکن توضیح دادید. (منظورم این است که همه چیز را کامل توضیح دهید اما بیش از حد توضیح ندهید چرا که باعث گیج شدن و خسته شدن زبان آموزان می شوید)،چند سوال از خودشان بپرسید تا:
- مطمئن شوید دستورالعمل شما را بخوبی متوجه شده اند.
- به خوشان فرصت دهید انگلیسی صحبت کنند
- یک بار شما توضیح داده اید و چندبار خودشان توضیح میدهند.
مثلا از آن ها خواسته اید در گروهشان از هم سوالاتی بپرسند:
می توانید بپرسید: در گروهتان قرار است درباره ی چه صحبت کنید؟
چه کسی سوال می پرسد؟
آیا پاسخ ها مربوط به خودتان است؟
آیا پاسخ بلند می دهید یا کوتاه؟
در توضیحاتتان از چه کلماتی استفاده می کنید؟
اگر پاسخ دوستتان منفی بود باید چکار کنید؟
این سوال ها خیلی ساده هستند؟ قطعا ساده هستند اما به آن ها کمک می کند که بطور کامل متوجه دستورالعمل شما شوند
و از طرفی کسی برنمی گردد تا دوباره از شما بپرسد بایدچکار کنیم؟ این یعنی شما مجبور نمی شوید چند بار روش کار را توضیح دهید و زبان آموزان فقط گوش دهند، و این خودش یعنی کاهش زمان صحبت کردن معلم در کلاس.
یک تکنیک طلایی دیگر: نمایش دادن به جای توضیح دادن (Modeling). به جای اینکه فقط توضیح دهید، یک بار خودتان فعالیت را با یک دانشآموز قوی اجرا کنید. مثلاً بگویید: “سارا، بیا با هم این کار رو برای بچهها انجام بدیم. من سوال اول رو از تو میپرسم و تو جواب میدی.” این کار از هزاران کلمه توضیحات اضافی مؤثرتر است.
Silence:
از سکوت نترسید. گاهی اوقات سکوت به صورت غیر قابل اجتنابی در می آید.
زبان آموزان شما نیاز به زمانی دارند تا فکر کنند و به سوال شما پاسخ دهند.
یا می خواهند چیزی که یاد گرفته اند را پردازش کنند،
یا حتی آن چیزی که شما گفته اید را پردازش کنند تا متوجه منظورتان شوند.
پس اگر کلاستان در سکوت فرو رفت اصلا نگران نشوید و سعی نکنید خیلی سریع این سکوت را از بین ببرید.
ساکت بمانید، به آن ها فرصت فکر کردن بدهید و زیادی صحبت نکنید تا زمان صحبت کردن معلم بی دلیل (TTT) زیاد نشود.
قانون ۷ ثانیه را امتحان کنید. بعد از پرسیدن یک سوال، در ذهن خود به آرامی تا ۷ بشمارید. این ۷ ثانیه که برای شما یک قرن به نظر میرسد، برای دانشآموز زمان حیاتی برای فکر کردن، پردازش و فرمولبندی پاسخ است. در برابر وسوسهی شکستن سکوت مقاومت کنید!
Don’t echo:
چند بار در کلاستان تمرین انجام میدهید یا از دانش آموزانتان سوال می پرسید؟
حالا بگویید وقتی جواب درستی از آن ها می شنوید چکار می کنید؟
اگر جواب درست را تکرار می کنید لطفا دست نگه دارید.
زبان آموز یک بار جواب درست را گفته همین یک بار کافی است نیازی نیست شما هم آن را تکرار کنید.
احساس می کنید بعضی ها حواسشان نبوده یا جواب را کامل نشنیده اند؟ کافی است پاسخ درست را روی برد بنویسید تا همه ببینند.
بویژه درمورد تمرین هایی که فقط یک پاسخ درست دارند اصلا نیازی نیست شما هم جواب را تکرار کنید.
حتی برای کم کردن زمان صحبت کردن معلم (TTT) می توانید از خود زبان آموزان بخواهید دلیل بیاورند، چرا این پاسخ را انتخاب کرده اند.
به جای تکرار، پاس بدهید! وقتی یک دانشآموز پاسخ درستی میدهد، به جای تکرار آن، بگویید: “آفرین علی! پاسخ عالی بود. مریم، میتونی بگی علی چی گفت؟” با این کار، هم پاسخ صحیح دوباره شنیده میشود و هم STT را افزایش دادهاید!
حرف آخر: TTT دشمن نیست، یک ابزار است!
همانطور که دیدیم، هدف ما حذف کامل TTT یا زمان صحبت معلم نیست؛ چنین چیزی نه ممکن است و نه مفید. صحبت های ضروری معلم، مانند: ارائه بازخوردهای سازنده، ایجاد ارتباط عاطفی با دانش آموزان و توضیحات مختصر و کلیدی، برای یک کلاس موفق لازم است.
هنر واقعی در مدیریت و بهینه سازی TTT نهفته است. هدف این است که هر کلمه ای که به زبان می آورید، هدفمند و در خمت یادگیری دانش آموز باشد.
سفر برای تبدیل شدن به یک استاد در کنترل TTT یک شبه اتفاق نمی افتد. از شما دعوت می کنم در کلاس بعدی خود، فقط یکی از این تکنیک ها را آگاهانه به کار بگیرید. تأثیر شگفت انگیز آن را بر پویایی کلاس و افزایش مشارکت دانش آموزان (STT) مشاهده کنید و این موفقیت کوچک را جشن بگیرید.
شما از کدام تکنیک برای کاهش زمان صحبت خود در کلاس استفاده می کنید؟ تجربیات خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید!
این مقالات را از دست ندهید:
معرفی ۱۰ ابزار کمک آموزشی در تدریس زبان انگلیسی
چگونه فیدبک بدهیم؟ اصول و قواعد فیدبک در آموزش زبان انگلیسی
سوالات متداول درباره کاهش زمان صحبت معلم (TTT)
TTT و STT به طور خلاصه به چه معناست؟
TTT مخفف Teacher Talking Time (زمان صحبت معلم) و STT مخفف Student Talking Time (زمان صحبت دانش آموز) است. در یک کلاس زبان موثر، هدف اصلی این است که TTT را کاهش و STT را افزایش دهیم تا فرصت تمرین و استفاده عملی از زبان برای دانش آموزان بیشتر شود.
نسبت ایده آل TTT به STT در کلاس چقدر است؟
هیچ عدد جادویی و ثابتی برای تمام کلاس ها وجود ندارد، زیرا این نسبت به هدف آن جلسه و سطح زبان آموزان بستگی دارد. با این حال، به عنوان یک قانون کلی، متخصصان توصیه می کنند که زمان صحبت دانش آموز (STT) همواره بیشتر از زمان صحبت معلم (TTT) باشد. در حالت ایده آل، بیش از ۷۰٪ زمان کلاس باید به فعالیت و صحبت دانش آموزان اختصاص یابد.
آیا TTT همیشه بد است؟ چه زمانی صحبت کردن معلم مفید است؟
خیر، TTT ذاتاً بد نیست، بلکه TTT “بی هدف و غیرضروری” مضر است. صحبت کردن معلم زمانی مفید است که برای اهداف مشخصی مانند: ایجاد ارتباط صمیمی با دانش آموزان، ارائه بازخورد سازنده، توضیح کوتاه و واضح دستورالعمل ها یا تعریف یک داستان جذاب برای معرفی موضوع جدید به کار رود. TTT مفید، کوتاه و در خدمت افزایش درک و مشارکت دانش آموز است.
در کلاس های با سطح مبتدی (Beginner) چطور TTT را کم کنیم؟
در سطوح مبتدی، کلید کاهش TTT استفاده از ابزارهای غیرکلامی است. به جای توضیح طولانی، از تصاویر، اشیاء واقعی، زبان بدن و حرکات استفاده کنید. فعالیت ها را خودتان یک بار نمایش دهید (Modeling). سوالات بسیار ساده بله/خیر بپرسید و به جای انتظار برای جملات کامل، پاسخ های تک کلمه ای را تشویق کنید.
اگر کمتر صحبت کنم، چگونه اشتباهات زبان آموزان را تصحیح کنم؟
کاهش TTT به معنی نادیده گرفتن اشتباهات نیست، بلکه به معنی تصحیح هوشمندانه تر آن هاست. می توانید از تکنیک «تصحیح توسط هم کلاسی» (Peer-Correction) استفاده کنید. یا با یک ژست یا سوال کوتاه، کاری کنید دانش آموز خودش متوجه اشتباهش شود (Self-Correction). همچنین می توانید اشتباهات رایج را یادداشت کرده و در پایان کلاس به صورت گروهی و بدون ذکر نام، آن ها را بررسی کنید. این روش ها خودشان باعث افزایش مشارکت دانش آموزان می شوند.
دیدگاهتان را بنویسید